Verslag van de Gamequest reünie op 21 april

Voornamelijk om een grote wens van Jolanda (van Beau) te vervullen is deze reünie georganiseerd.
Het was de allerlaatste reünie van de laatste 2 Gamequest nesten, genaamd
“Fast” (geb. 11-11-2001) en “After All” (geb. 29-02-2004).
Deze 2 nesten hebben dezelfde ouders:
Vader
Spike (Xaverius from Narrow Garden),
en moeder
Julie (Famous Juliet v. ’t Keijsershof).
Spike zal op 3 mei 14 jaar worden, en Julie op 31 mei 13 jaar.
Het was dus best wel bijzonder om beide ouders er nog bij te kunnen hebben.

De volgende deelnemers waren aanwezig:
Gamequest Fast Floris (Max) van René & Mirjam uit Westervoort
Gamequest Fast Findus (
Riggi) van Marry uit Houten
Gamequest Fast Famous (
Max) van John & Leontine uit Barendrecht
Gamequest Fast Faith (
Luna) van Nicole uit Eindhoven
Gamequest Fast Face (
Face) van Gé & Grace uit Bemmel
Gamequest After All Beau (
Beau) van Jolanda uit Oegstgeest
Gamequest After All Adonis Mac (
Mac) van Theo uit Leuvenheim
Gamequest After All Amice Jason (
Jason) van ondergetekende

Zonder meer heel erg speciaal was de groet, persoonlijk gebracht door André & Judith uit Diemen, met hun Golden Naik en hun nieuwe pup; zij waren de eigenaren van
Gamequest After All Ace (
Ace), welke helaas op 6 november 2011 overleed.
DSCN1487

Na al vrij uitgebreid kennisgemaakt te hebben op de parkeerplaats vertrokken we om 14.15 uur voor een wandeling van ca. 3 kwartier, de honden mochten los, in het prachtige bospark Zypendaal te Arnhem.
De wandeling verliep gemoedelijk, onderweg vonden Beau en Jason hun oudere zusje Luna wel dusdanig aantrekkelijk dat zij hun wandaden moesten bekopen met een stuk aan de lijn om wat te kalmeren.

Mijn andere hond Feyo vond een smerige modderpoel, gaf een demo wat je daarin kon doen, waarop iedereen hals over kop vond dat hun hond dit voorbeeld echt niet behoefde te volgen. Tot mazzel van diens baasjes zijn die dus schoon gebleven.

Uiteindelijk arriveerden we bij de prachtige, en schone vijvers van het park,
waar de honden dankbaar en met genoegen een bad namen.
DSCN1496
Moeder Julie heeft hier nog het allermeeste van genoten door de gehele afstand zwemmend door te brengen!
DSCN1499

Na de wandeling en het zwem-genot troffen we Theo met vader Spike en zoon Mac. Zij waren wat later gekomen omdat de gehele wandeling voor Spike te belastend zou zijn.
DSCN1500
Moeder Julie had het al heel erg lang van te voren in de gaten ...; zelfs voordat we bij het water aangekomen waren had ze hen al geroken, want de wind stond onze kant op, ze begon steeds meer haast te maken en zij zag op dit moment haar vermoedens bevestigd!
Hoe wijs en ervaren zijn oude honden, ook al zijn ze stokdoof ...

DSCN1501

Op het grote grasveld naast Kasteel Zypendaal was het nu tijd voor de groepsfoto.
Na wat geharrewar bleken alle honden opgevoed, oud en wijs genoeg om keurig te poseren!!!
DSCN1511

Van links naar rechts de honden:
Luna - Face - Julie - Spike - Mac - Jason - Beau - Max (W) - Max (B) - Riggi.

DSCN1515

Van links naar rechts:
Luna - Face - Julie - Spike - Mac - Jason - Beau - Max (B) - Max (W) - Riggi.

Een spel mocht van mij niet ontbreken; het zijn immers Retrievers, en dat mochten zij en hun baasjes nu beurtelings laten zien!
Er lagen 6 dummies en 3 tennisballen bij elkaar, op zo’n 25 meter afstand,
waarvan er naar keuze (dummie of bal) eentje opgegooid werd ter indicatie en stimulering. Iedereen kreeg 2 minuten om er zoveel mogelijk door hun hond op te laten halen.

Theo en
Mac, als zijnde ervaren en doorgewinterde werkers, beten buiten mededinging als demo-team de spits af.
Mac liet zijn kunnen uitstekend zien, alle 6 dummies werden in een sneltreinvaart opgehaald. Toen de tennisballen nog …
Mac ‘zei’ “Baas, er liggen hier ècht geen dummies meer hoor”, en meed de ballen vakkundig, dus het bleef bij de 6 dummies.

Jolanda meldde zich moedig met
Beau als 2e kandidaat.
Haar moed was géén overmoed, heel trouw en braaf volgde Beau haar commando “zoek balletje” steeds weer op, en zij speelden het klaar om alle ballen èn 4 dummies te apporteren,
Waarmee zij zich met de maximum score van 7 de latere winnaars mochten noemen.

Nicole volgde hen met haar
Luna met evenveel moed, en op een elegante, natuurlijk dames-achtige manier, presteerde Luna (die dus van het oudere nest was) om er 5 stuks binnen te halen.

Vanuit de overigen had ik al geluiden gehoord of er ook een poedelprijs bestond ….., echter John uit Barendrecht trad desondanks sportief aan met
Max, gaandeweg spontaan bijgestaan door Leontine. Ook Max stelde hen niet teleur en er kwamen toch maar liefst 4 stuks op het tableau! Chapeau!
(In deze Max zag ik het stabiele karakter van moeder Julie gedurende de gehele middag continu terug, dat was erg leuk om mee te maken)

Naamgenoot
Max uit Westervoort wierp zich nu met een gemotiveerde René en Mirjam in de strijd. Max wílde wel, maar begreep het niet helemaal.
(Voor mijzelf was er een mooi moment van herkenning in deze performance, namelijk in de uitdrukking in de ogen van Max herkende ik mijn eigen Jason, zeggende “hellup ik snap het niet helemaal” en als dat zo is dan slaan ze een beetje dicht; ik begreep Max helemaal en het was voor mij prachtig om de genetische verwantschap tussen hen te zien).
Desondanks liet Max het er toch niet bij zitten en zorgde wel degelijk voor een score van 2.

Ikzelf was zodanig geconcentreerd aan het kijken dat ik totaal vergat om foto’s te maken ..... Dus mijn excuses voor de bovenstaande deelnemers voor het ontbreken van hun foto’s ....

Marry en haar kameraad
Riggi zorgden samen in alle rust voor maar liefst 4 apporten en hoefden zich dus ook absoluut niet te schamen!
DSCN1517

Gé, die continu netjes de tijd van iedereen had bijgehouden, was nu zelf aan de beurt met
Face. Grace nam de tijdwaarneming even over.
En Gé kreeg gelijk met zijn eigen gedane voorspelling; hij verwachtte dat Face op de tennisbal(len) zou gaan rollen, hetgeen ook geschiedde.
Face had verder ook hetzelfde damesachtige gedrag als nestzus Luna, en deed er nog een schepje bovenop om onderweg een stress-plasje te plegen.
Al met al kwamen alle 3 de tennisballen binnen, dus ook Face bleek haar Retriever aard waardig.
DSCN1521

Weliswaar buiten mededinging, zou ik met mijn getrainde
Jason nu gaan laten zien hoe het dan optimaal ‘kan’ ….. maar haha, mijn altijd eigenzinnige Jason zou zichzelf niet zijn om het spelletje toch op zijn eigen manier in te vullen; hij besloot om maar eens uitgebreid aandacht aan het plasje van Face te gaan besteden, waardoor hij zoveel tijd verloor dat hij gelijk eindigde met z’n nestbroer Mac met ook 6 dummies.
DSCN1531

Het allermooiste moest echter nog komen:
Vader Spike!
Spike had al die tijd al trillend van de passie op zijn oude benen staan kijken…
DSCN1519
Probleemloos bracht hij 3 dummies, als een speer op de heenweg, op de terugweg lekker eigenwijs zo van baas “Hoezo moet ik opschieten met terugkomen, ik vind het wel leuk om uit al die dummies te kiezen hoor!”
DSCN1539

DSCN1541

DSCN1542

Gezien zijn leeftijd en conditie vonden we 3 dummies genoeg, al waren we er zeker van dat hij ze allemaal gebracht zou hebben.
DSCN1546
Terechte hulde aan Papa Spike!!!

Aangezien het tijdschema uit begon te lopen heeft moeder
Julie haar kunsten niet meer mogen laten zien, ze zou er zeer zeker een aantal opgehaald hebben.
Ze is blij gemaakt door een dummie te krijgen, welke ze vervolgens natuurlijk weigerde om nog los te laten.

Rond 16.30 uur waren we terug op de parkeerplaats, waar Theo bedankt werd voor zijn komst en hij huiswaarts keerde met Papa Spike en zoon Mac.

Bij het Pannenkoekenhuis verliep alles boven verwachting vlot, we mochten zelfs de honden mee naar binnen nemen die niet gewend waren om in de auto achter te blijven.
Met 10 personen heeft het ons allemaal uitstekend gesmaakt.
Ondanks dat het moeilijk is om met zo’n groot gezelschap met iedereen te converseren, is dat toch behoorlijk goed gelukt.
Tussen de zeer snelle bediening door heeft stukje bij beetje de einduitslag en de prijsuitreiking plaatsgevonden,
en Jolanda en Beau mochten zich de zeer overtuigende winnaars van deze reünie noemen, eeuwige roem dus …..!!!
(Zij hebben zelfs met gemak kans gezien om Beau zijn 2 getrainde nestbroers te verslaan, ook al hàdden deze wèl medegedongen …, gróte klasse dus!).
DSCN1548
Dit zijn ze, Jolanda en haar Beau, samen genietend,
zonder hen was dit allemaal nooit gebeurd!!!

Het weer heeft uitstekend meegewerkt; het is droog gebleven, de zon heeft vrijwel continu geschenen, en met ‘maar’ 12 graden was het eigenlijk een prima temperatuur om te wandelen en om met de honden bezig te zijn.
Ook daarin heeft Jolanda gelijk gekregen, namelijk tijdens de voorbereidingen heeft zij mij al weken van te voren verzekerd dat het schitterend weer zou worden.

Het is een 100% geslaagde dag geworden, en ik wil Jolanda bedanken die zo heel graag een samenkomst van de familie van Beau wilde (zonder die wens van haar had ik het nooit meer georganiseerd).
Eveneens wil ik iedereen bedanken die de moeite en de tijd genomen heeft om te komen, en om een flink stuk te rijden.
De eigenaren van
Ace wens ik nog vele fijne jaren met hun Naik en met hun nieuwe pup, een achterneefje van Julie en hun Ace..

We hebben het met ons àllen tot een prachtige dag gemaakt, waar iedereen met plezier op kan terugkijken.
Er zijn spontaan onderling e-mail adressen uitgewisseld, dus van nagenieten en na-contact zal ongetwijfeld nog sprake zijn.

Voor Theo en mij is er nog dat extra stukje bijzonderheid, om te hebben kunnen zien wat een geweldige honden de combinatie Spike & Julie hebben opgeleverd.
Als zijnde ‘fokkers’ zie je nog nèt een stukje meer, en dan ben je blij en heel erg tevreden dat het zo goed gelukt is.
Zelfs na al die jaren zag ik bij werkelijk alle honden nog hun geërfde eigenschappen terug; destijds vastgesteld in de nestperiode en met behulp van de puppytest. Riggi was nog steeds zo ‘cool’ als hij toen was, Max uit Barendrecht nog steeds zo stabiel als hij toen al was en daarom van mij naar dit grote gezin ‘mocht’, Max uit Westervoort was de grote stoere, maar ook zo gevoelige trouwe clown, Face en Luna met hun specifieke eigen dingetjes welke er ook nog steeds waren. Ook de verhalen van alle eigenaren klopten met de verwachtingen welke ik destijds had.
En Beau, Beau dat was er eentje die het liefst zijn eigen gang ging, maar ook zo gemakkelijk lief en aanhankelijk was.

Maar last but not least, zijn het de eigenaren die de honden een goed thuis bieden, hen goed verzorgen, hen goed opvoeden, die de laatste en definitieve schakel in het geheel zijn om de eigenschappen van de honden ook tot hun recht te laten komen.
Mijn complimenten aan jullie allemaal daarvoor; mijn allergrootste beloning is dat ze zo goed zijn terechtgekomen.

Ik wens iedereen nog vele gezonde en fijne jaren met hun “Gamequest”.

Op mijn website zullen de wetenswaardigheden vermeld blijven worden.

Marja Vos
Werkgefokte Golden Retrievers